Tegenwoordig slaap ik naast Vrouw.
Op de bank.
Dat is fijn.
Hoewel Vrouw vindt dat ik 'in de weg lig'.
Ze moet gewoon meer opschuiven.
Dan kan ik er naast liggen.
Met mijn kop in haar nek.
Lekker, hoor.
Puck ligt op de leuning.
Als ik op de bank klim, zucht hij.
En draait hij zijn kop naar buiten.
Dan is het stil.
We zeggen alle drie niks meer.
Vrouw slaapt, ik slaap en Puck baalt.
Totdat de telefoon gaat.
Ik schrik en stoot mijn kop tegen de kop van Vrouw.
Vrouw komt overend.
Ik spring van de bank.
Alleen Puck blijft liggen waar hij ligt.

Het zijn warme dagen en we zijn veel buiten.
Ook buiten de tuin.
De buren links doen brood in een bakje.
De fladderaars eten dat op.
Ik heb het ook eens geproefd.
Maar lekker was het niet.
Daarna bleef ik wachten onder een struik tot een fladderaar langs kwam.
Een grote zwart-witte landde op het bakje.
Hij at gulzig en zag me niet.
Toen ik hem greep krijste hij.
Vrouw trouwens ook.
Ik had alleen de staart vast en moest los laten.
De fladderaar vloog weg.
Vrouw rammelde met het blikje snoep.
Puck zat aan haar voeten.
En ik wacht nog steeds op de volgende....

Ik hoorde Vrouw praten aan de telefoon:
"Och Puck en Pim zijn jarig. Helemaal vergeten!"
Puck sliep op de bank; buiten regende het.
Ik werd kwaad.
Niet dat ik het wist.
Maar voordat je het weet, mis je traktatie en aandacht.
Vrouw ging even weg.
En kwam terug met een doos waarin schoenen zaten.
Snoepjes en een roze ding waren er ook.
"Dat is een roze zeepaard voor jullie, Pim".
Leuk.
Paar snoepjes gekregen en daarna het hele zakje gejat.
Vrouw boos en zakje verstopt.
Toen ben ik maar in de lege doos vol vloeipapier gaan zitten.
Met zeepaard.
Hiep hiep hoera.
Puck lag met zijn poten voor zijn ogen.
En buiten regende het nog steeds.

Je moet slim zijn, afwachten en stil zitten.
Onopvallend zijn.
Gelukkig is Vrouw in de ochtend langzaam.
En slaperig.
Ze zat aan de tafel te eten.
Ineens liep ze weg.
Ik heb nog even gewacht.
Maar ja....als het wordt aangeboden.
Toen Vrouw terug kwam, werd ze niet eens boos..
"Oh Pim", zei ze alleen maar.
En toen ruimde ze het bord met brood op.
Dat had ik laten liggen.
Nadat ik de kaas eraf had gegeten.
Heb maar even een kopje gegeven.
Het was toch aardig.

Mijn babybroer en ik eten op verschillende tijdstippen.
Pim wil het liefst zo vroeg mogelijk eten.
En dan nog vroeger.
Hij is meer van het schaften.
Ik houd van dineren.
Zo halverwege de avond.
En dan een paar hapjes, even naar buiten, en weer terug.
Ik moet erg oppassen dat Pim geen tweede ronde neemt.
Via mijn gevulde bakje.
Vrouw houdt dat ook goed in de gaten.
Maar ze is helaas niet altijd even scherp.
Gisteren kwam ik in de keuken.
Stonden er TWEE lege bakjes.
"Op is op", riep baby Pim.
"Och Puck, ik dacht dat je al geweest was," zei Vrouw.
"Jullie lijken ook zo op elkaar."
Natuurlijk kreeg ik een nieuw bakje.
Maar het smaakte toch wat minder.

Puck

Vanaf de warme vensterbank kijk ik naar buiten.
Het is koud.
Puck zit kwaad in een hoek van de tuin.
Zijn poepjes blijven liggen omdat de grond te hard is.
Begraven lukt niet.
Ook niet bij heel lang proberen.
Hij hoopt nu dat de poepjes vanzelf verdwijnen.
Dat gebeurt niet.
De kraaien roepen in de hoge bomen.
Gisteren nog een paar muizen gespot.
Maar ze kropen op tijd weg.
Nu kun je wel buiten gaan wachten.
Tot ze weer tevoorschijn komen.
Maar je kunt ook gewoon binnen blijven.
Want..
"Pim!!Eten!!"
Zoals ik al zei.
Het is koud.
En het lost zichzelf op.

Pompom, pompom, heeeeeeeeeeeeeeeee,
DAT is interessant!!!!!!
"Pim pas op!"
Er zit een fladderaar in een doosje op de tafel bij Vrouw.
Een levende!!!
Mag ik even....
"Pim je blijft er af. Hij is tegen het raam gevlogen en ik laat hem bijkomen."
Ja, ja, heel goed.
Maar....eerlijk zullen we alles delen, toch?
Dat doe ik ook met de muizen.
Aaaaaaaaaaah, toe nou......
"Pim NIET op de tafel!"
Puck loert mee vanaf de grond.
De fladderaar beweegt onrustig in het doosje.
Alsof hij ineens wakker is geworden.
Vrouw staat op en gaat met het doosje naar buiten.
De deksel gaat eraf en hoog vliegt hij meteen.
Over de heg, richting de zon.
Puck en ik kijken hem na.
Een beetje jammer is het natuurlijk wel.
Maar niet heel erg.